ZDOLNOŚĆ KREDYTOWA: TORU MURANISHI
Podjął prawie dziesięć milionów.
- Oto akt własności. - Jasne.
No dobrze. Daj mu 500 tysięcy.
Dobrze.
Panie Muranishi, mam dla pana 500 tysięcy.
Dziękuję.
Odsetki wynoszą dziesięć procent na każde dziesięć dni.
- Proszę się zapoznać... - Nie trzeba. Może być.
W porządku.
Skoro pan tak mówi.
Mamy zatem umowę.
I jak?
Pół miliona.
Ja mam tylko milion.
Jeszcze nam brakuje czy co?
Przepraszam.
Dzień dobry.
- Jak leci? - Cześć, Toshi.
Chu sprzedaje folijki.
Folijki?
- Świerszczyki w folii. - Rozumiem.
- Nazywam się Muranishi. - Jasne.
Nauczycielki.
Pielęgniarki.
Wdowy. Co chcecie.
Przezroczyste majtki to gorący temat.
Jak Fruits z Poseidona.
Z Poseidona?
Największy taki wydawca w Japonii.
- Biorę. - Pewnie.
Które i ile?
Wszystkie.
Po co ci aż tyle?
- Chwileczkę. - Otwierasz sklep czy co?
Poważnie?
Proszę.
Co...
To o tych świerszczykach wszyscy teraz mówią.
Nie sprzedaje ich pan, choć to by się opłaciło.
Nie, dziękuję.
Po co zaprzeczać?
Kto by się im oparł? Erotyka ma moc.
Jest pan ciekaw, co jest w środku, prawda?
Cenzury niemal nie widać.
Nawet gdybym był zainteresowany, to nie mogę tego sprzedawać.
Czyżby?
W takim razie ja to zrobię.
Kupię ten sklep.
Tyle forsy za sklep?
A razem ze sklepem...
kupię i ciebie.
Proszę?
Zaliczka na poczet wypłaty.
Chcesz do końca życia spłacać kredyt na sklep,
czy zmienić ze mną świat erotyki?
Wybieraj.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ale zgłodniałem. Skoczę po lunch.
Ja też padam z głodu.
- Idzie pan do knajpy? - Co?
Skąd tu tylu ludzi?
„Księgarnia Hokudai Kanda”?
Dziękuję za cierpliwość.
Przysięgam, że wszystko widać.
Widzisz?
Ale jazda.
Przepraszam, że pan czekał. Zaraz podejdę.
Mamy nowy numer.
Jedyne 1500 jenów.
Musi pan to zobaczyć!
Niech pan idzie.
Co? Dokąd?
Co się dzieje?
Tam!
KSIĘGARNIA HOKUDAI KANDA NR 2
Tam, tam też. Wszędzie te księgarnie.
Co się dzieje?
Sprzedają świerszczyki.
- Dziękuję. - Dzięki.
Zapraszam ponownie.
Kolejne dwie osoby.
- Zapraszam. - Dziękuję.
KSIĘGARNIA HOKUDAI KANDA NR 38
Tu będzie dobrze?
Chyba tak.
Liczymy na pana, panie Tayama. Proszę dużo sprzedawać.
Zbijemy majątek na pornografii.
Postaram się.
Panie Tayama.
Mamy wyprzedaż. Wszystkie nowości 30% taniej.
- Naprawdę? - Tak.
Zapraszam, rozejrzy się pan.
Co się stało?
Mori, policja na Hokkaido. Gdzie kierownik sklepu?
- Interes się kręci? - Tak.
- Przepraszam. - Przepraszam.
- Policja przyszła. - Co wy wyprawiacie?
Proszę pana!
W czym mogę pomóc?
Lubi pan nas drażnić, otwierając swoje sklepiki
przy komisariatach?
Wręcz przeciwnie.
Policjanci to najlepsi klienci. To dla waszej wygody.
Dajemy wam przyjemność za służbę na rzecz kraju.
Sprzedaje pan świerszczyki na granicy legalności.
Dobrze.
Naruszył pan artykuł 175. kodeksu karnego,
rozprowadzając pornografię.
I jak?
Wielkość cenzury
jest w porządku.
Oczywiście.
Przyjrzyjcie się.
- Jest cenzura. - Nie!
Dokładniej.
Zakrywanie kobiecych genitaliów za pomocą cenzury graficznej
wymaga konturu. Zrozumiano?
Tutaj zabrakło ośmiu milimetrów konturu.
Nieprzezroczystość to jakieś 40%.
Wszystko jest zakryte!
Szuka pan dziury w całym!
Właśnie!
- Dobrze mówi! - Dajcie spokój!
To fałda. A nieprzezroczystość to 80%.
Brakuje ośmiu milimetrów.
To jeszcze genitalia, a przezroczystość jest za duża.
Nie da się stwierdzić, czy to genitalia.
- Właśnie! - Racja!
Tym razem wam się upiecze.
Wynoście się!
Zapamiętam was.
To dla pana.
Proszę.
Róbcie swoje.
- Znika! - Rzeczywiście!
Cenzurę można zetrzeć margaryną!
Prawie zeszła!
Trzyj mocniej.
Widzisz coś?
- Kto to? - Chyba tak!
Tak, już prawie.
Prawie!
Blisko było. Następnym razem.
Szlag. Spadaj, dziadek.
Nie zależałoby wam tak, gdyby tego nie zakryto, nie?
Powodzenia.
Spróbujmy znowu.
- Tak! - Patrzcie!
Ty musisz być prezesem Muranishim z Hokkaido.
Owszem.
Przejedźmy się.
Chwileczkę.
Kim pan jest?
Pojadę z panem.
- Spróbujmy majonezem. - Majonezem?
Daj majonez!
Nie schodzi.
Pokaż.
Masłem, nie margaryną!
Niczym się nie różnią.
- Pokaż. - Suń się.
I jak?
Dopiero zaczęliśmy.
Siostra Tanaka to anioł.
To prawda.
Wszystko wybacza.
- Wszystko? - Tak.
Chcę zobaczyć twój dom.
- Serio? - Tak.
- Mówiłam mamie. - Co?
Że idę do koleżanki.
Po krawędziach.
Cicho, nie marudź.
- Ja spróbuję. - Nie.
- Zrobię to lepiej. - Już prawie mam.
Źle to robisz.
Zaraz podrzesz.
Co robicie?
Cześć.
Coś ty za jedna?
Mogę zobaczyć?
Megumi, nie...
Co z nią?
Chodźmy.
No.
Chodźmy.
Megumi?
Co robisz?
Wróciłam.
Dzień dobry.
Witajcie.
Jak było na modlitwie, Megumi?
Dobrze.
Wspaniale.
Dziękuję, że chodzisz z nią do kościoła.
Jesteś wspaniałą przyjaciółką.
To nic takiego.
- Upiekłam ciasto. Wejdźcie. - Oczywiście.
- Dziękuję. - Proszę.
Przepraszam.
- Akiko... - Tak?
Umyj stopy.
Zaprowadź ją do łazienki.
Dobrze.
Megumi.
- Tak? - Zawsze tak robisz?
Jak?
Nieważne.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Mama. Dawno się nie widzieliśmy.
Dzień dobry.
- Dzień dobry! - Dzień dobry!
Tędy.
Czołem.
Cześć.
Wybaczcie, nie mogę się oprzeć muzyce.
Dzięki.
Jest pan z Poseidona?
- Najpierw drink. - Dziękuję.
O ile wiem, sprzedajecie sporo naszych czasopism.
I to jak! Trzeba było mówić wcześniej.
Młode lwy z Sapporo. Zapamiętaj ich.
Dlatego wyglądają tak groźnie.
Jestem Reika. Będzie mi miło was gościć.
Piękna.
Kiedyś pozowała mi do czasopism.
Gdy się zestarzała, dałem jej ten klub.
Podoba ci się muzyka?
Tak.
Muzycy grają swobodnie i z przyjemnością.
W rzeczy samej.
Muzycy jazzowi wydają się swobodni.
Ale obowiązują ich niepisane zasady.
Doprawdy?
Dlatego lubię jazz.
Idealna równowaga między swobodą a porządkiem.
Do rzeczy, panie Ikezawa.
Mama.
Wasze sklepy.
Chcę je kupić.
Oto 300 milionów.
To zaliczka.
Dlaczego?
Księgarnie Hokudai Kanda będą się rozwijać.
Z pewnością zechcecie wyjść poza Hokkaido.
A wtedy...
spotkamy się na mniej przyjaznym gruncie.
Miło było pana poznać.
Idziemy, Toshi.
Co? Czekaj.
Szlag!
Poważnie?
Chcę wydawać czasopisma bez cenzury.
Rozumie pan, co pan mówi?
Proszę. Za granicą nie są cenzurowane.
W Japonii to przestępstwo.
Nie jesteśmy zainteresowani. Wynocha.
Pan też.
Dziwnie się zachowujesz od spotkania z Ikezawą.
WYDAWNICTWO HOKUEI
Nikt nie chce tego sprzedawać, ryzykując aresztowanie.
Poza tym policja ma nas na oku.
Jedziemy dalej.
Co?
Chcesz odwiedzić wszystkich wydawców w Hokkaido?
Co to za rudera?
Tak?
Muranishi. Dzwoniłem wcześniej.
No tak.
Proszę.
Podejrzane miejsce.
WYDAWNICTWO KAWADA
- Dobrze. Idealnie. - Rany.
Ale wyczucie czasu.
Doskonale.
- Super. - Tak.
Mamy sesję do magazynu. Chwileczkę.
Panie Kawada, goście.
Chwileczkę.
Jeszcze chwilę, przepraszam.
Mówił pan o nieocenzurowanych gazetach?
Tak.
Bez żadnej cenzury?
Dokładnie.
Rozumiem.
Znam gościa, który za to siedzi.
Przeszkód lepiej się pozbyć.
Panie Kawada.
Co z następną sesją?
Pomyślmy.
Jak modelka ma się ustawić?
- Toshi, weź pomarańczowe krzesło. - Jasne.
Sio.
- Stańcie tam. - Chwileczkę.
Mogę pożyczyć okulary?
Przepraszam.
- Załóż. Proszę. - Dobrze.
I ubranie.
- On tak może? - Spokojnie.
- Przebierz się. - Na pewno?
- Pomóż jej to włożyć. - Jasne.
Będziesz jeszcze piękniejsza.
Świetnie.
Blondyn, podejdź.
- Ja? - Świetnie.
- Chodź. - Ja?
Wstań. Zdejmij to.
- Toshi, pomóż mu. - Tak jest.
- Ja nie chcę. Szefie! - Ręce!
Rób, co mówi!
Super. Przyjemnie i dziko.
Stań tam.
Teraz na czworaka. W tę stronę.
O tak.
Niżej. Super.
Dobrze.
Trzymaj.
W drugiej ręce to.
Postaw na nim stopę.
- Nie jestem pewna... - Stawiaj.
- Prawą. - Naprawdę?
- Mocno. - Spokojnie.
Porządnie.
Wytrzymaj.
Jeszcze! Pokaż więcej!
Więcej!
Nie masz dość tej żałosnej gnidy?
Masz, prawda?
Oprzyj się całym ciężarem.
Właśnie.
Weź się raz do roboty!
- Super. Co za ekspresja. - Boli!
- Wspaniale! - Drań!
- Uwolnij złość! - Świetnie!
O to chodzi!
Jeszcze!
Jeszcze! Wbij mocniej!
Wczuj się. Zaczyna ci się podobać.
Dalej!
Co za ekspresja! Seksownie!
Nie stój tak, rób zdjęcia!
Tak! Jeszcze!
Ty też, poczuj przyjemność!
Niżej. Uchwyć wszystko.
Poczuj to! Jesteś w raju!
Depcz!
Tak! Podoba ci się!
Dalej! Jeszcze!
- Panie Kawada. - Tak?
Widzi pan? Tak bym to zrobił.
Pornografia wymaga historii, która stymuluje umysł.
Dochodzę...
Chodźcie.
Dokąd?
Zrobimy to, co chcemy.
Właśnie tak, jeszcze!
DRUKARNIA YOSHIKAWA
Nie ma takiej możliwości?
Absolutnie. Mam trafić do paki?
W takim razie odkupimy tę drukarnię.
Nie stać was na to.
Cena detaliczna to 15 000 jenów, a koszt produkcji to 400.
Mamy pośredników?
Nie.
Czyli zarabiamy 14 600 jenów na egzemplarzu.
Wartość drukarni i maszyn,
uwzględniając deprecjację budynku, to jakieś 30 milionów.
Niecały miesiąc pracy.
Nie zgodziłem się...
Dam panu teraz 50 milionów.
Omówię to z zarządem.
Latami czekałem na kogoś takiego jak ty.
- Nie zapomnij, że ja tu rządzę. - Tak.
To się uda.
Poproszę Suzuran.
Należy się 15 000.
Dziękuję.
Dla mnie też!
- Suzuran. - Poproszę Suzuran.
- I dla mnie. - To będzie 15 000.
Dziękuję.
Suzuran!
Poproszę Suzuran!
Dla mnie też.
- Suzuran. - Dziękuję.
Jest pionierem.
Sprzedał już 300 000 egzemplarzy.
Co zrobimy?
Chyba źle zrozumiał pojęcie swobody.
Chodź, tato!
Już idę.
Cały plan się posypał. Jak zwykle.
Proszę.
Dziękuję.
Naprawdę musiała cię nachodzić w domu? Masz dziś wolne.
Wybacz.
Coś nie tak?
Problem z komunikacją ze wspólnikiem.
Nic dziwnego w branży reklamowej.
To miał być czas dla rodziny.
Wiem.
Bez tatusia musiało ci być smutno.
Co? Głuptas. Nie traktuj mnie jak dziecko.
Dobre. Przepyszne.
Tak? Pokaż.
Wygląda pysznie!
Mamo, spójrz!
- Pokaż. - Pięknie pachnie!
- Mistrz! - Nie mogę się doczekać.
- Padam z głodu. - Ja też.
- Dawno nam nie gotował. - Prawda?
Szybciutko.
Skończyliśmy.
Wybacz, Fujiwara.
Wiem, że nie jesteś w yakuzie, żeby wozić porno.
Praca dla pana to mój wybór.
Dobra robota. Tylko tak dalej.
Dlaczego pracownik tu pali?
Jeśli będzie pożar, zapłacicie.
Ty też palisz.
Bo ja tu rządzę.
Coś ci się nie podoba?
Nie upadliśmy tak nisko, żeby musieć cię znosić.
Przepraszam, młody człowieku.
Fujiwara, ty też przeproś.
Przepraszam.
Niech pan pilnuje gówniarzy, panie Furuya.
Proszę. 400 000 jenów.
Miło robić z panem interesy.
Czasopisma dobrze się sprzedają.
Mogę tak jakiś czas zarabiać.
Wolałbym, żeby kupił pan większą ilość.
Porno to większy zysk niż dragi.
Z pewnością.
- No dobrze. - Dziękujemy.
Nie należy mu się większy szacunek?
Nie, to były gangster, wykluczyli go.
Był szychą,
ale teraz gania z gazetami, żeby jakoś zarobić na życie.
W życiu trzeba czuć rock and rolla.
Zarabiać szmal i piąć się w górę.
Radiowóz.
Boisz się?
Nie.
Spokojnie.
Ryzykuję od dziecka.
Kontrola.
Co robimy? Zawracamy?
Zaczną nas gonić.
Co teraz? Kiepsko.
PROSZĘ SIĘ ZATRZYMAĆ
KONTROLA
Dobry wieczór, proszę zgasić silnik.
Pił pan coś?
Nie?
Halo.
Ty, cwaniaczku.
Słucham pana.
Musimy zajrzeć na pakę. Proszę otworzyć.
Widzi pan...
Szybko.
- Tylko... - Co?
Klucz się złamał.
Ej!
Co on planuje?
Otwieraj, już.
Co on chce zrobić?
Kontrola ładunku.
Gówno, nie ziemniaki.
To pornografia!
Macie przerąbane.
- Nie ruszaj się! - Proszę się przyjrzeć.
- Co ty wyprawiasz? - Są nieocenzurowane.
- To nic nielegalnego. - Co?
Widzi pan?
To książeczki dla dzieci.
Fakt. Rzeczywiście.
Proszę się przyjrzeć.
Urocze.
- No dobrze. - W sam raz dla twojego dziecka.
Nic tu nie ma. Jedźcie.
Jedziemy?
Co?
Książeczki z forsą.
Miałem je na wszelki wypadek.
Megumi.
Pośpiesz się, kolacja gotowa.
Dobrze, mamo.
I jak?
Wygląda pysznie.
- Naprawdę? - Tak.
Miło mi to słyszeć. Częstuj się.
Dziękuję.
Ale najpierw umyj ręce.
Dopiero się myłam.
Ale ręce ubrudziłaś.
Idź je umyć.
Dobrze.
HOKKAIDO – POLICJA
Idziemy.
- Ponoć skonfiskowano więcej czasopism. - Naprawdę?
- Szybko. - Ruchy!
BEZPIECZEŃSTWO PUBLICZNE
Daj spokój. Przypomina raczej twoją żonę.
Słuchajcie, wyszedł nowy numer!
Patrzcie na nią.
- Super. - Muranishi.
Jego czasopisma są genialne.
Pewnie.
To marchewka?
Weszła cała.
O rany.
Widać całą?
Całą.
Każdy by to kupił, nie?
- Pewnie! - A jak!
Ma śliczną buzię, jak całe ciało.
Widzicie?
- Ostro. - Prawda?
A ty to kto?
Nie wolno tu wchodzić...
Zazdroszczę wam.
Tutaj płacą policjantom
za gapienie się na nagie kobiety?
Kim jesteś?
Takei, policja w Tokio.
Witamy serdecznie.
Otworzyli nową księgarnię.
Tylko na Hokkaido
pornografia jest tak rozpowszechniona.
To nie jest lokalny problem.
Gazety tego Muranishiego trafiły nawet do Tokio!
Bardzo nam przykro!
Dzięki wam otworzyliśmy 47 sklepów w trzy miesiące.
Dobijemy do stu! Zdrowie!
- Na zdrowie! - Na zdrowie!
CEL: 100 SKLEPÓW
KSIĘGARNIE HOKUDAI KANDA OTWARCIE 47. KSIĘGARNI
- Do dna! - Zeruj!
- Policja! Stać! - Co?
Pokażcie towar.
Co? To książeczki dla dzieci.
Proszę otworzyć.
Co to jest?
ZIEMNIAKI Z HOKKAIDO
Niech się pan dobrze przyjrzy.
Widzi pan?
To nie pornografia, tylko książeczki. O Misiu Tulisiu.
- Wszystko gra? - Tak.
Pewnie.
Świetnie. Cieszę się.
- Aresztować go. - Tak jest.
- Umawialiśmy się. - Nie ruszaj się.
- Co z naszą umową? - Nie szarp się!
Za kogo ty się uważasz?
To dopiero sukces. Cieszysz się, że mnie posłuchałeś?
Zobacz tylko.
To jest życie!
Wszyscy
dostajecie premię!
To dla was!
Dokąd to?
Wychodzę.
Wróciłem.
- Tatuś! - Cześć.
Jak tam? Tęskniłem.
Dobrze, tatusiu. Dawno cię nie było.
Wiem.
Babciu, tata wrócił.
Super, prawda?
Mamy szczęście.
Wróciłem.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Daisuke.
Proszę, to na urodziny.
Tak!
- Nie cieszycie się? - Samochód sterowany!
Super.
Proszę.
Mogę się pobawić?
Pewnie.
Ostrożnie, Daisuke.
Będziesz czasami wracał?
Oczywiście, Mayumi.
- Wygląda pysznie. - Jak nowa praca?
Pokaż mi te książeczki.
Cóż, książeczki...
- Otworzysz? - Tak.
Nie biegaj.
- Dobry wieczór. - Zastałem tatę?
Tato, do ciebie.
Zabawmy się.
Kim pan jest?
Nie wychodź.
Toru Muranishi?
Brać go!
Muranishi!
Ej, Muranishi.
Nie wymkniesz mi się.
Napisy: Konrad Szabowicz